Politiek: Ivo Opstelten; held en charismatisch leider

Een geschiedenis van de opgaande neergang

The last Man on Earth

ivoopsteltenKloos dichtte ooit: ‘de natuur is mooi, maar je moet er wel wat bij te drinken hebben’. Dit geldt ook voor de politiek. Sommige politici zijn kleurloos, anderen hebben een duidelijke stellingname. Geen van hen heeft echter meer het vermogen om het gebrek aan politieke inhouden in onze huidige samenleving met afdoende gebronsde stem te belichamen dan Ivo Opstelten

Ivo Opstelten begon zijn carrière als burgemeester van Dalen, de jongste ooit. Van Dalen, naar Doorn, naar Delfzijl, naar Beerta, Utrecht en Rotterdam. Opgeklommen tot burgemeester van deze stad kreeg hij zijn grootste bekendheid, een functie die hij met zijn vaderlijk armgebaren en zijn doelbewust gekozen inhoudsloosheid een middenlijn wist te belopen tussen de belangen van de betonboeren en havenbaronnen enerzijds en de maatschappelijke onvrede onder de Gerard-Cox-en-Joke-Bruijs-minnende burgerbevolking anderzijds. Na een burgemeesterschap van de stad Tilburg lag de overstap naar de landelijke politiek voor de hand, zeker aangezien aldaar het groeiend democratisch deficit met zo hypnotiserend mogelijke retoriek gevuld diende te worden. Met zijn intimiderende torso wist hij vriend en vijand stil te krijgen. Hierin heeft hij zijn partij met verve vertegenwoordigd.

De tot in het uiterste doorgevoerde koopmansgeest
Ivo Opstelten is een held. In navolging van slechts enkelen heeft hij zijn politieke verantwoordelijkheid genomen. Het begrip verantwoordelijkheid is ver te zoeken in een publiek bestel dat door zijn rentmeesters aan de nationale en internationale financiële en industriële privaatsectoren is overhandigd. En al vragen ook bij de financiële en trade- sectoren de mensen zich af waarom ze het afkopen van hun financieringsrisico’s via het publieke bestel in de schoot geworpen kregen, het hoort bij de tijdsgeest. Wij konden niet anders: de koopmansgeest die internationaal geroemd wordt, moest tot in het uiterste doorgevoerd worden. En dat vergt politici die geen stelling nemen.

Ook de publieksectoriële handel in zwart geld met criminelen past perfect in dit bestel: immers, waarom groot geld missen wanneer het via iets minder groot geld te bereiken valt? Daarom is het op zijn minst merkwaardig dat zijn beschermende hand over Teeven’s eerdere beslissingen nu ineens zo lelijk in de media en door de oppositie worden afgeschilderd. Financiële deals met de criminele wereld maken, is immers al jaren business as usual: alles voor het grotere goed.

Larger than life
Een steeds meer gehoorde kritiek was dat Opstelten op den duur larger than life werd – een karikatuur van zichzelf. Juist met deze zelfpositionering wist hij nog in te vullen wat elders afwezig blijft: Vanaf het moment dat de BV Nederland voor de hoogste bieder te koop gezet werd had dit land symboolrollen nodig.

Opstelten’s visie op justitie brengt een uitspraak van wijlen Kouwenaar in gedachten: “elk woord liegt, het woord tafel is immers niet van hout en je kunt er ook niet aan zitten.”

Ivo Opstelten belichaamde de noodzakelijke leegte van dit politiek bestel. Zijn bijdrage tot de bezwering van de gevoelde leegte in onze politieke samenleving was cruciaal. Met verve illustreerde zijn politieke carrière het belang om de holte van de tijdsgeest te personifiëren. Hij zal daarom te node gemist worden door zijn partij. Mannen van het kaliber Opstelten zijn zeldzaam. In zijn zelfuitverkoop zal dit land een charismatische leider missen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *