Interview: De oprichters van de Partij voor de Leugenaars

Tinkebell
Tinkebell

Op 18 maart doet een nieuwe politieke partij mee aan de Provinciale Statenverkiezingen: de Partij van de Leugenaars (PvdL). Voor Tijm Magazine sprak Ewout Klei met de oprichters van de partij, de kunstenaars Katinka Simonse, die in het echt Tinkebell heet, en Nelle Boer.

Waarom hebben jullie de Partij van de Leugenaars opgericht?

Tinkebell: Onze partij wil graag een stem geven aan degenen die geen stem hebben. In Nederland mogen illegalen niet stemmen, terwijl geen mens illegaal is. Ook komen we op voor groepen die nu worden vergeten. De Partij voor de Dieren zegt op te komen voor dieren, maar als ik aandacht vraag voor de rechten van het opgezette dier geven ze geen thuis. Ik wil niet op ieder slakje zout strooien, maar dit is toch echt een stokpaardje van mij. Ik wilde dus wat doen. Omdat Marianne Thieme reeds het bed deelt met een paardenhoofd moest ik iets anders verzinnen. Ik vroeg daarom aan Nelle Boer, een goudeerlijke kunstenaar die ik oprecht bewonder, of hij met mij in zee wilde gaan. Nadat we samen hebben gezwommen en het zilte zout diep in onze poriën doordrong hebben we de partij opgericht.

Boer: Gelukkig woon ik in Zwolle, dat is vlak bij het stand. Eerlijk zijn duurt het langst inderdaad. De Partij voor de Leugenaars stelt een belangrijk politiek probleem aan de orde. Alle politieke partijen en alle politici liegen, maar geven dat niet toe. Neem bijvoorbeeld Diederik Samsom. Die zegt het eerlijke verhaal te willen vertellen, maar dat gelooft niemand. Ik wil op een partij stemmen die er eerlijk voor uitkomt dat ze liegt. Ik heb ook een hele interessante lijst kunnen samenstellen voor de Statenverkiezingen. We hebben ook een Marokkaanse politicoloog bereid gevonden om straks voor ons in de senaat te gaan zitten, Nizar Mourabit, die onder andere voor de Volkskrant schrijft en in het Marokkanendebat een eigen geluid vertolkt. Wij willen meer, meer, meer van dit soort geluiden. Nadat bekend werd dat Mourabit meedeed regende het telefoontjes. Niet letterlijk natuurlijk. Ook Philomena Bijlhout, Richard de Mos en Tara Singh Varma hebben toegezegd op onze lijst te willen staan. Vooral van Singh Varma vind ik dit een dappere keus, omdat zij aan een dodelijke ziekte lijdt. Ze wilde haar leven opofferen voor de goede zaak vertelde ze mij.

Wat zijn de belangrijkste standpunten van de Partij van de Leugenaars?

Tinkebell: We hebben de meest leugenachtige standpunten van de andere partijen overgenomen. We beloven 1.000 euro aan belastingverlaging voor ondernemers, als er wordt gerommeld aan de AOW stappen we uit de coalitie, we willen 3.000 extra agenten en als Mauro het land uit wordt gestuurd mag hij met ons mee naar een voetbalwedstrijd.

Nelle Boer: De leugen regeert. Geen gezeik, iedereen rijk. We willen een echte tegenpartij zijn.

En loopt het verder een beetje goed? Het oprichten van een partij en het uitbouwen van zo’n partij schijnt niet makkelijk te zijn namelijk.

Nelle Boer
Nelle Boer

Tinkebell: Ik wilde hier eigenlijk mee wachten, maar omdat we het er nu toch over hebben, we hebben sinds gisteren een Wetenschappelijk Bureau, de Adriaan van Dis Stichting, die geleid wordt door niemand minder dan professor doctor Diederik Stapel. Hij is nu druk bezig om alle publicaties van de Wiardi Beckman Stichting over te pennen. Ja, we zijn echt heel erg trots dat deze internationale bekendheid zich voor ons wil inspannen. Helaas kun je niet alles hebben. Als wetenschappelijk medewerker hadden we Karima Kourtit benaderd, die inmiddels drie doctorstitels heeft. Ze heeft helaas het aanbod afgeslagen, omdat de beroemde econoom Peter Nijkamp haar vroeg hem een handje te helpen, want anders kwam hij niet klaar. Dat werk moet ook gebeuren.

Natuurlijk. En meneer Boer, bent u ook zo enthousiast bezig met de uitbouw van de partij?

Boer: Ja, maar meer op ideologisch vlak. Ik heb mij erg verdiept in de grote leugen. We moeten nooit toestaan dat het publiek afkoelt; nooit een fout of ongelijk toegeven; nooit toegeven dat er misschien iets goeds huist in onze vijand; nooit ruimte laten voor alternatieven; nooit schuld aanvaarden; we moeten ons concentreren op een vijand tegelijk en hem alles verwijten wat verkeerd gaat, de mensen geloven een grote leugen sneller dan een kleine, en als je die vaak genoeg herhaalt, zullen mensen die vroeg of laat geloven. Zij die kunst verwijderen en het kunstaanbod verarmen, zijn de ware vijanden van artistieke vrijheid in Nederland.

Hoe schatten jullie je kansen in op 18 maart?

Boer: Volgens journalist Perdiep Ramasar, die voor Trouw een uitgebreide reportage over onze partij schreef en hiervoor tientallen mensen op straat interviewde, maken wij kans op zo’n 10-15% van de stemmen. Hier kan een peiling van Maurice de Hond niet tegenop.

Maar, ik speel even advocaat van de duivel, is dit niet gewoon een kunstproject, een manier van jullie om gewoon aandacht op jullie zelf te vestigen?

Tinkebell: Wat is daar mis mee? Politici doen toch niets anders?

Boer: Als autonome beeldende kunstenaar hoef je je niet aan de regels te houden. Wij hebben meer vrijheid van meningsuiting.

Ten slotte, wat zijn jullie verdere plannen?

Boer: Europa! We willen ook hier op alle fronten winnen. Ik heb een intensieve mailwisseling met de beroemde Italiaanse politicus Silvio Berlusconi, die trouwens het Nederlands perfect beheerst. Hij wil met mij een Europese partij oprichten. Deze Lijst Lolita bestaat uit een boel jonge vrouwen, maar Silvio verzekerde mij dat ze ouder zijn dan 18.

Tinkebell: Ik wil nog een keer een echt kunstproject met Nelle doen. Hij is niet alleen een zeer getalenteerde kunstenaar, maar het viel mij ook op dat hij een prachtige huid heeft…

Cc-afbeeldingen: Guido van Nispen en YouTube

Kunst: Tinkebell maakt handtas van uitgeprocedeerde asielzoekers

handtasKunstenares Tinkebell maakt voor een nieuw kunstproject handtasjes van uitgeprocedeerde asielzoekers. We belden Katinka Simonse (zoals de kunstenares eigenlijk heet) voor uitleg.

U heeft het weer voor elkaar; uw kunstwerk is nog niet af, of er is alweer ophef over u.
Nu lijkt het alsof ik expres met mijn kop in de krant wil. Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Die asielzoekers, die moeten met hun kop in de krant.

Of in een tas?
Nouja, dat is kunst. Dat is mijn manier om me te uiten. Ik probeer een maatschappelijke probleem op de kaart te zetten. Ik wil het Nederlandse asielbeleid ter discussie stellen.

Maar van echte mensen een tas maken… gaat dat niet wat ver?
Helemaal niet. Ons asielbeleid, dat gaat pas ver. We behandelen mensen van vlees en bloed als wegwerpartikelen. Alsof we onze koelkast leegruimen. Daar hebben we geen ruimte voor – weg ermee! Die is over de datum – hoppa, in de vuilcontainer. Ik zocht naar een manier om deze mensen een langdurige bijdrage aan de Nederlandse samenleving te geven. Met een dikke vette knipoog natuurlijk.

En u vindt het wel humaan om van die mensen een tas te maken?
Ja hoor eens, door het afschuwelijke beleid van dit kabinet zijn deze mensen ten einde raad. Ze doen alles om maar niet teruggestuurd te worden naar levensgevaarlijke gebieden. Alles. Ik bied ze de kans om in Nederland te blijven. En ja, alle tassen zijn gemaakt met instemming van de asielzoekers zelf. Dus we kunnen als maatschappij onze afschuw uitspreken over een tas die ons herinnert aan ons onmenselijk beleid, of we nemen het signaal ter harte en we doen wat aan het onmenselijke beleid zelf.

U vindt dat we bij onszelf te rade moeten gaan?
Ja, wat is hier nu het echte schandaal? Dat ik vier asielzoekers tot tas promoveer, of dat we duizenden mensen de dood injagen? Waar is de solidariteit, vraag ik me af?

Vier asielzoekers?
Vier. En ik probeer nog drie kinderen een tweede leven als portemonnee te geven. Dat lijkt me een prachtig statement. Dat wij in het westen onze rijkdommen vervoeren in een asielzoeker die nooit iets heeft bezeten. Geen geld, geen toekomst, geen hoop. Dat lijkt me prachtig. Dat is kunst.