Vakantiedagboek (3): Thierry Baudet op Sicilië #PauwopSicilie

thierryboot

Thierry Baudet is samen met andere jonge opiniemakers als Myrthe Hilkens, Özcan Akyol, Olaf Koens en Eva Jinek naar Sicilië om met eigen ogen de vluchtelingenstroom in de Middellandse Zee te aanschouwen. Maandag brengen zij verslag uit in het VARA-programma Pauw, maar voor TIJM Magazine houdt Thierry Baudet alvast een dagboek bij. Deel 1 leest u hier. Deel 2 hier.

Dag 3 – Pozallo

Ik heb vandaag het licht gezien. Echt, het licht.

U moet weten, na drie dagen optrekken met vluchtelingen, word je gewoon een beetje emotioneel. En ja, ik moet toegeven, dan ga je anders naar dingen kijken.

Als je drie dagen lang geconfronteerd wordt met grensoverschrijdende problemen, ga je je afvragen of je niet ook grensoverschrijdende antwoorden moet verzinnen. Of de nogal arbitraire landsgrenzen die wij mensen hebben getrokken niet het probleem zijn, in plaats van het antwoord. Of de natiestaat misschien sowieso niet zijn langste tijd heeft gehad.

Je gaat je afvragen of je het vluchtelingenprobleem van een andere kant moet benaderen. Niet met de vraag hoeveel vluchtelingen wij aankunnen, maar met de vraag hoe zij geholpen kunnen worden.

Je gaat je sowieso afvragen of jij wel het centrum van het universum bent als je drie dagen met Eva Jinek optrekt. En waarom mensen Eva eigenlijk een goede presentatrice vinden. Maar echt, waarom eigenlijk?

Dat soort vragen ga je jezelf stellen als de zon in je nek brandt, als je tong aan je gehemelte plakt, als je schoenen schuren, je benen branden, je handen trillen en je slapen bonzen.

En toen zag ik dus het licht.

Ik zag het licht en ik wist: nee, niets van dat alles.

Natuurlijk moeten we de grenzen dichthouden. Natuurlijk is hier geen plaats voor al die vluchtelingen. Natuurlijk betekent ‘nee’ bij vrouwen geen ‘nee’. En natuurlijk ben ik het centrum van het universum. Laten we eerlijk zijn, waarom zou u dit anders lezen?

Als herboren ben ik naar het hotel gegaan. Ik heb een fles wijn gepakt en ben naar de kamer van Myrthe Hilkens gegaan. Ze begon meteen te huilen. Zo onder de indruk is ze dus van mij. Zonder wat te zeggen pakte ik haar hoofd en trok het naar mijn kruis. Myrthe viel flauw. Ik kon het haar niet kwalijk nemen. Ik zou ook flauwvallen als ik door mijzelf werd versierd.

Terug op mijn kamer heb ik de wijn in mijn eentje opgemaakt. Met het glas nog in mijn hand, zakte ik op bed en daarna in slaap. Ik sliep een zachte slaap. Diep. Ik sliep alsof ik nooit meer wakker worden zou.

Morgen deel 4 van het dagboek van Thierry Baudet.
Deel 1 leest u hier.
Deel 2 leest u hier.

Vakantiedagboek (2): Thierry Baudet op Sicilië #PauwopSicilie

thierrydoek2

Thierry Baudet is samen met andere jonge opiniemakers als Myrthe Hilkens, Özcan Akyol, Olaf Koens en Eva Jinek naar Sicilië om met eigen ogen de vluchtelingenstroom in de Middellandse Zee te aanschouwen. Maandag brengen zij verslag uit in het VARA-programma Pauw, maar voor TIJM Magazine houdt Thierry Baudet alvast een dagboek bij. Deel 1 leest u hier.

Dag 2 – Opvangcentrum Mineo
We zijn aangekomen in Mineo, waar een opvangkamp voor vluchtelingen is. Zo’n vluchtelingenkamp is een treurige bedoening hoor. De atonale muziek komt je al van verre tegemoet. Wat een vreselijk idee dat die kinderen opgroeien met enkel vervreemdende, abstracte kunst om zich heen. Vind je het gek dat zij zich ontheemd voelen?

We hebben een heleboel vluchtelingen gesproken en dat is erg aangrijpend. We hebben ontzettend emotionele momenten beleefd. Een Liberische vrouw met steekwonden in haar gezicht viel Eva Jinek huilend in de armen, toen Eva had verteld over haar recente relationele schipbreuk. Eva vertrok geen spier en stapte kranig door naar de volgende vluchteling om haar verhaal aan te vertellen.

Weeskindje
Myrthe Hilkens zat met een weeskindje op haar armen voor een tent. “Ik… ik… heb de oplossing ook niet,” stotterde Myrthe, “maar we kunnen deze mensen toch niet aan hun lot overlaten?” Ik zag haar ogen vochtig worden bij het zien van het jongetje. Ik denk dat dat was omdat ze met mij ook wel zo’n kindje wil.

Özcan Akyol en ik zijn onze boeken uit gaan delen in het kamp. Het is hartverwarmend om te zien hoe blij ze daar mee zijn. Zo zie je maar: je hebt geen eten of onderdak nodig om intellectuele rijkdom op waarde te kunnen schatten. Of zoals Özcan het zei: “Erst kommt das lesen, dann kommt die moral.”

Krakkemikkend vaartuig
’s Avonds bij het eten stelde Eva voor om even naar een filmpje van de afgelopen dag te kijken. Sophie Hilbrand vertelde dat we geen filmpje van de dag hadden en vroeg ons naar onze bevindingen. Özcan zei dat hij het onthutsend vond om te zien in welk een deploreerbare toestand de vluchtelingen leefden. “Ze maken de overtocht in krakkemikkend vaartuig met gevaar voor lijf en ledematen. Om eenmaal aangemeerd in Europa te zijn overgeleverd aan de grollen van de juridische werkelijkheid zoals die zich manifest maakt op de Italiaanse stranden.”

Gevraagd wat zijn oplossing is voor het vluchtelingenprobleem, antwoordde Olaf Koens (wie is die man?) dat hij geen antwoord heeft. “Blijkbaar is de situatie in eigen land zo slecht dat ze zelfs een verdrinkingsdood riskeren om in Europa te geraken. Zo lang de wereld zo oneerlijk verdeeld is, zullen de vluchtelingen hoe dan ook blijven komen. En ik vrees dat dat nog heel lang zo is.” Ik begin me echt aan de domheid van die Olaf te ergeren. Nog geen begin van een oplossing heeft die man.

Witte wijn
’s Avonds heb ik nog heel lang met Eva Jinek nagepraat. De witte wijn deed ons allebei goed. Eva vond het een zware dag, zei ze. “Het was echt afzien. Agonizing! Ik ben gewoon erg betrokken bij dit project en dan kan ik het echt niet aanzien dat Sophie het zo slap presenteert. Zij kan zo’n programma echt niet dragen hoor.”

Ik gaf haar gelijk en vroeg of ze die fles Chablis op mijn hotelkamer wilde leegdrinken. Ze zei nee, dus dat zit wel snor. We weten allemaal wat vrouwen met nee bedoelen. Dat worden nog een paar hete dagen en nachten.

Morgen deel 3 van het dagboek van Thierry Baudet.
Deel 1 leest u hier.