Nischa: Schuitje – Een Foster Parents Plan voor landen

nischaabIk had vannacht een droom. Ik zat samen met de ministers van Buitenlandse Zaken van de Raad van Europa in een rubberen bootje nabij de Libische kust. We waren al een halve dag onderweg en het gammele bootje maakte water. Er werd wat geruzied tussen de ministers van Griekenland en Duitsland over wie er straks het eerst overboord moest mocht het bootje ons niet meer allemaal kunnen houden: de zwaarlijvigste of degene met de zwaarste schulden?

De excellenties uit Londen en Parijs waren het dan weer oneens over wie er straks, als we Lampedusa in zicht kregen, als eerste gehuld in een deken van de kustwacht van boord mocht naar de tijdelijke opvang. De Poolse minister vroeg- om de moed er in te houden – of we die mop kenden van die Belg, de Hollander en een Duitser in dat bootje midden op zee. Niemand moest lachen. Bert Koenders probeerde zolang zijn telefoon het nog deed te bellen met het torentje in Den Haag, maar er werd niet opgenomen.

Plotseling riep een of ander Scandinavisch bewindspersoon tegen zijn Italiaanse collega: “Toch eigenlijk best ironisch, dat we hier nu met z’n allen in hetzelfde schuitje zitten als dat volk dat wekelijks jullie kustwateren onveilig maakt, nietwaar?” Er werd door de anderen ongemakkelijk gekeken, wat instemmend geknikt, hier en daar meewarig het hoofd geschud. “Misschien moesten we nu we hier toch zijn, eens nadenken over een oplossing?” vervolgde hij.

Het zal de hopeloosheid van onze situatie zijn geweest, of de vermoeidheid, de honger wellicht. Misschien een combinatie, maar wonderwel waren we er binnen tien minuten uit. Ik weet niet meer wie met het idee kwam, maar ik verzon de toepasselijke naam: het Foster Parents Landen Plan. De EU zou moeten werken aan een plan om iedere lidstaat één of meer derdewereldland te laten adopteren. Iedere lidstaat zou zo hoofdelijk verantwoordelijk en aansprakelijk voor de vluchtelingen uit haar eigen Foster Parents Land worden. De verdeelsleutel zou via het lusten-lasten principe worden geregeld: voormalige koloniën werden verplicht aan voormalig kolonisators toebedeeld.

“Nou, in Mauritanië, Senegal, Mali, Guinee, Ivoorkust, Niger, Burkina Faso en Benin zal men zeker in zijn voor hernieuwde samenwerking met de voormalige kolonisator” zei de Italiaanse minister terwijl hij zijn Franse ambtsgenoot lachend op de schouder sloeg. “Bovendien is de chaos in Libië natuurlijk ook wel een beetje jullie schuld.” Voegde hij er pesterig aan toe. De Fransman ging beduusd akkoord. “Tja,” zei nu de Britse minister, die niet achter kon blijven, “Met een geschiedenis van overheersen en uitbuiten in zo’n beetje de rest van Afrika ontkomen wij ook niet aan één of twee Foster Parents Landen.” Om daar snel “Ok, ok, drie of vier kan ook wel” aan toe te voegen, aangezien een paar collega’s aanstalten leken te maken de zuinige Brit overboord te werken.

Samen in een lekkend bootje midden op zee maakt dat onderhandelingen ineens een stuk eenvoudiger verlopen. De overige probleemlanden werden over de andere lidstaten verdeeld en toen we een tijdje later veilig aan land kwamen, was iedereen enthousiast om de gemaakte plannen meteen in werking te zetten. Alleen Bert Koenders had nog een vraag: “We krijgen dan toch wel iedere maand een mooie tekening opgestuurd he?”

Nischa: Germaan met vleugels

Illustratie: Eefje van de Rooijakker
Illustratie: Eefje van de Rooijakker

Kan een blanke, niet-islamitische Duitser een gruweldaad plegen?

De teleurstelling dat de co-piloot die afgelopen dinsdagochtend 149 zielen zijn zelfgekozen dood mee in sleurde niet Mohammed heette maar Andreas, droop van sommige reacties op de social media af. Hopeloze pogingen om van Lubitz een last-minute bekeerling te maken ten spijt, moeten we – voorzichtig – concluderen dat moslims blijkbaar tóch niet het alleenrecht op bizarre zelfmoordacties hebben. En dat is voor veel mensen even slikken. Hoe veel geruststellender zou het niet zijn geweest als de dader, zoals 95% van de daders bij Opsporing Verzocht, gewoon een ‘licht getinte’ man was? Maar Andreas Lubitz was, voor zover we nu weten, een getroebleerde blanke jongeman met een psychiatrisch verleden. Een ‘gewone’ gek dus.

Maar stel nu eens dat het een gewone gek met een moslim-achtergrond was geweest. Zónder jihadistische motieven, maar mét de naam Mohammed. Aanhangers van Patriotische Europäer gegen die Islamisierung des Abendlandes (PEGIDA) zouden waarschijnlijk geen boodschap hebben gehad aan de nuancerende mededeling dat Mohammed psychisch gestoord was. In de rouwende steden en dorpen van Duitsland zou de Warum-Frage snel hebben plaatsgemaakt voor een zelfbevestigend Darum. Het vergt geen groot voorstellingsvermogen om in gedachten brandende fakkels bij moskeeën een tweede Kristallnacht te zien ontketenen.

Maar nu het dus ‘een van ons’ is, een Germaan met vleugels, blijft de goegemeente in verweesde verbijstering achter, zonder kudde waar de woede bij gebrek aan een levende zondebok tegen kan worden gericht. De Engel des Doods heet niet altijd Mohammed, maar soms ook Andreas. Het gezicht van het onterechte leed is soms niet licht getint, maar blank als de sneeuw op de bergen waartegen Andreas Lubitz vlucht 9525 liet crashen.

En dat is dus ‘gözəl amçux’, zou mijn lieve oude opa zeggen. Ofwel ‘mooi kut’.