Studentencolumn: Nischa – Stormbeelden

In het kader van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, stelt TIJM Magazine maandelijks één pagina geheel ter beschikking aan studenten van het Van Olphen Instituut in Nieuwegein. Het werk van de studenten wordt zonder tussenkomst van de redactie doorgeplaatst in het kader van het leerwerktraject ‘Doortijmen!’. Deze keer: Nischa al-Baghindra, eerstejaars Journalistiek en Verzorging.

Stormbeelden

Nischa4Een golf van verontwaardiging ging de afgelopen week door de westerse wereld na aanleiding van de verwoestingen die strijders van de Islamitische Staat aanrichten in Mosul, Nimrud en Nineveh. Vele duizenden jaren oude kunstwerken werden in enkele minuten vernielt en de wereld keek machteloos toe. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het ook vreselijk om te zien, maar ik heb moeite met de selectieve verontwaardiging die zo tekenend is voor deze samenleving.

In Groningen en Limburg worden gewone mensen zoals u en ik dag in, dag uit geconfronteert met bedreigingen van huis en haard die als je het mij vraagt evenveel, zoniet meer aandacht zouden verdienen als de verwoesting van een stel oude beelden en ruïnes in een land op vele duizenden kilometers hiervandaan. De hoge heren in Den Haag zijn veel te druk bezig met hun herverkiezing om naar de stem van het volk te luisteren, maar Groningers zien de scheuren in hun huizen bij iedere aardbeving groter worden en in Limburg moeten jodiumpillen bij een eventuele kernramp met de Belgische centrale in Tihange als doekje voor het bloeden worden uitgedeelt.

Misschien is het allemaal een beetje zwaar op de hand en je kunt als jonge, frisse meid natuurlijk ook een column besteden aan het beschrijven van het onoverkomelijke drama van lege shampooflesjes, maar helaas schrijf ik (nog) niet voor de Volkskrant. Terwijl ik de zoveelste grijze kop in De Wereld Draait Door hoor uitleggen hoe erg het allemaal wel niet is wat er gebeurt in Mosul, Nimrud en Nineveh en Giel Beelen weer eens dikke Assyrische krokodillentranen zit te janken, vraag ik me af waar de medemenselijke maat is gebleven.

Terwijl minister Opstelten zich het vege lijf in de tweede kamer niet eens meer probeert te reden om een paar bonnetjes over een vage deal meer dan 15 jaar geleden, vraag ik mij af wat de prijs is die de Nederlandse samenleving bereid is te betalen voor het in stand houden van de integriteit van onze samenleving. Het is gemakkelijk genoeg vanuit je comfortzone te roepen dat de vernielzucht van anderen tegen elke prijs moet worden gestopt, maar wie is werkelijk bereid om zijn of haar nek uit te steken om de hand in de boezem van de eigen besluitvorming te steken? Als U straks weer met een rood potlood in de hand achter het gordijntje staat om een plichtmatig hokje vol te kleuren, lieve lezer, denkt u dan ook eens aan het leed dat op steenworp afstand plaatsvindt. Het is een schande dat in een beschaafd land als Nederland stenen door ruiten vliegen van brave huisvaders die zich inzetten voor uw – vanzelfsprekende! – verworvenheden. Ja, u leest het goed: ik slijp een Voltairiaiaanse lans voor PVV kandidaten die op het moment dat u dit leest met blik en veger in de hand de scherven van uw democratische rechtsorde bijeen vegen en in de vuilnisbak mikken. De beeldenstorm vindt plaats in Etten-Leur en Peasens-Moddergat en u, lieve lezer, u huilt als een gereformeerde wolf om afgodsbeelden van gips in Mosul, Nimrud en Nineveh.

Mijn vader bezag de nieuwsbeelden en verzuchte hoofdschuddend “Movuhl sha’abal gülvej, arbadze gench uzunle sü, ama müvle arkazam’i bahco yol’de.” In goed Nederlands: “De schipper kent de oevers, de stuurman pijlt de diepte van het water, maar de passagier vreest alleen de prijs van de overtocht.”

Nischa al-Baghindra is eerstejaars student Journalistiek en Verzorging aan het Van Olphen Instituut in Nieuwegein. Eerder schreef zij:

Gastcolumn
Vooroordelen