Kunst: Tinkebell maakt handtas van uitgeprocedeerde asielzoekers

handtasKunstenares Tinkebell maakt voor een nieuw kunstproject handtasjes van uitgeprocedeerde asielzoekers. We belden Katinka Simonse (zoals de kunstenares eigenlijk heet) voor uitleg.

U heeft het weer voor elkaar; uw kunstwerk is nog niet af, of er is alweer ophef over u.
Nu lijkt het alsof ik expres met mijn kop in de krant wil. Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Die asielzoekers, die moeten met hun kop in de krant.

Of in een tas?
Nouja, dat is kunst. Dat is mijn manier om me te uiten. Ik probeer een maatschappelijke probleem op de kaart te zetten. Ik wil het Nederlandse asielbeleid ter discussie stellen.

Maar van echte mensen een tas maken… gaat dat niet wat ver?
Helemaal niet. Ons asielbeleid, dat gaat pas ver. We behandelen mensen van vlees en bloed als wegwerpartikelen. Alsof we onze koelkast leegruimen. Daar hebben we geen ruimte voor – weg ermee! Die is over de datum – hoppa, in de vuilcontainer. Ik zocht naar een manier om deze mensen een langdurige bijdrage aan de Nederlandse samenleving te geven. Met een dikke vette knipoog natuurlijk.

En u vindt het wel humaan om van die mensen een tas te maken?
Ja hoor eens, door het afschuwelijke beleid van dit kabinet zijn deze mensen ten einde raad. Ze doen alles om maar niet teruggestuurd te worden naar levensgevaarlijke gebieden. Alles. Ik bied ze de kans om in Nederland te blijven. En ja, alle tassen zijn gemaakt met instemming van de asielzoekers zelf. Dus we kunnen als maatschappij onze afschuw uitspreken over een tas die ons herinnert aan ons onmenselijk beleid, of we nemen het signaal ter harte en we doen wat aan het onmenselijke beleid zelf.

U vindt dat we bij onszelf te rade moeten gaan?
Ja, wat is hier nu het echte schandaal? Dat ik vier asielzoekers tot tas promoveer, of dat we duizenden mensen de dood injagen? Waar is de solidariteit, vraag ik me af?

Vier asielzoekers?
Vier. En ik probeer nog drie kinderen een tweede leven als portemonnee te geven. Dat lijkt me een prachtig statement. Dat wij in het westen onze rijkdommen vervoeren in een asielzoeker die nooit iets heeft bezeten. Geen geld, geen toekomst, geen hoop. Dat lijkt me prachtig. Dat is kunst.